Eerder schreef ik mijn blogs op dubbele data. Data die voor mij nét even anders voelen en waar ik graag bewust bij stilsta. Dus 8-8 kon voor mij eigenlijk niet achterblijven.
Toch heb ik deze keer even moeten nadenken. Wat is mijn thema voor deze blog? Mijn hoofd kan namelijk nog alle kanten op. 😉
De Leeuwenpoort, het getal 8, kracht, verandering, loslaten, bewustwording… er is genoeg over te vertellen. Maar wat past nu echt bij mij?
En juist door daar even bij stil te staan, kwam ik uit bij iets wat de laatste tijd steeds vaker mijn aandacht vraagt: mijn innerlijk kind.
Want soms reageer ik niet vanuit de vrouw die ik nu ben.
Door iets wat mijn man zegt. Door een situatie met mijn kinderen. Door iets wat mijn ouders zeggen of doen. En ineens voel ik een behoefte aan bevestiging. Aan gezien worden, belangrijk zijn. Of juist de neiging om me terug te trekken.
Steeds vaker vraag ik mezelf dan af: Waar gaat dit nu echt over?
Want soms gaat mijn reactie niet alleen over het moment zelf. Er wordt iets ouds geraakt. Een stukje van mij dat vroeger misschien graag gezien wilde worden, behoefte had aan liefde, veiligheid of bevestiging.
Mijn kinderen spiegelen mij daar regelmatig in. Mijn man ook. En zelfs in de relatie met mijn ouders kan iets van vroeger ineens weer voelbaar worden.
Het mooie vind ik dat ik het steeds eerder herken.
Ik hoef niet meteen te weten waar het vandaan komt. Maar ik kan mezelf wel die kleine pauze geven.
Even niet reageren.
Even voelen.
Even luisteren.
Is dit van vandaag, of raakt dit iets van vroeger?
Mijn innerlijk kind hoeft voor mij niet weg. Het hoeft niet gerepareerd te worden. Het mag er zijn.
Soms heeft het misschien alleen nodig dat ik zeg:
Ik zie je.
Ik snap dat dit je raakt.
Je mag er zijn.
En misschien is dát voor mij wel kracht.
Niet dat ik nooit meer geraakt word, maar dat ik mezelf steeds beter leer herkennen wanneer dat gebeurt. Dat ik niet automatisch vanuit een oud patroon hoef te reageren, maar mezelf de ruimte geef om opnieuw te kiezen.
Misschien is dat voor mij wel de Leeuwenpoort.
Niet een poort waar ik doorheen moet om een ander mens te worden. Maar een deur naar binnen. Naar mezelf. Naar wat er al in mij zit. Naar mijn kracht én mijn zachtheid.
En misschien begint dat wel heel klein.
Door even stil te staan wanneer iets je raakt. Niet meteen te begrijpen of op te lossen, maar gewoon te voelen en te luisteren.
Waar word jij geraakt?
En wat vertelt dat gevoel jou?
Misschien is vandaag een mooi moment om daar even bij stil te staan.
Reactie plaatsen
Reacties